فرمانبری از خداوند همت زیرکان است،نافرمانی از خدا ،همت پلیدان است.(غرر الحکم1 :616 ) هر اندازه پیوند انسان با مبداء کمال،عمیق تر باشد،انسان از شکوفایی ،کمال و سعادت بیشتری بهره مند خواهد شد،چنان که امیرالمومنین (ع)می فرمایند:دوام و پیوستگی در عبادت دلیل ظفر یافتن به نیکبختی است.(غررالحکم2:70)بهترین وسیله وصول به مراتب عالیه کمال و سعادت،تهذیب و تزکیه نفس است:نفوس خود را از پلیدی شهوت پاک سازید تا به درجات رفیع روحانی نائل گردید.(غررالحکم1 :597 )و تهذیب نفس جز با عبادت و اطاعت حقیقی حاصل نمی شود.هیچ مقربی همچون عبادت،انسان را به خدا نزدیک نمی کند:(غررالحکم2 :70 ) امیرالمومنین(ع) عبادت و عبادت کنندگان را به سه دسته تقسیم نموده اند:به راستی مردمانی هستند که خدای سبحان را عبادت کنند از روی میل و رغبت(به پاداش)که این عبادت تاجران و سودگران است و مردم دیگری هستند که خدا را عبادت کنند از روی ترس(از عذاب و دوزخ)که این هم عبادت بردگان است و مردمی هستند که خدا را به عنوان سپاسگزاری،عبادت می کنند که این عبادت آزادگان است.(غررالحکم)همت در عبادت،مقتضی آن است که انسان خدا را نه همچون عبادت تاجران و بردگان،بلکه بسان عبادت احرار و آزادگان بپرستد.تلقی امیرالمومنین(ع) از عبادت،تلقی عارفانه است.چه اینکه حضرت در مناجات خود به خداوند چنین عرضه می دارد:من تو را به خاطر بیم از کیفرت و یا به خاطر طمع در بهشت پرستش نکرده ام،من تو را بدان جهت پرستش کرده ام که تو را شایسته پرستش یافتم.(بحارالانوار41 :14 )در بیان دیگری نیز می فرمایند:فرضاً خداوند کیفری برای نافرمانی معین نکرده بود،سپاسگزاری ایجاب می کرد که فرمانش تمرد نشود.(نهج البلاغه :حکمت 290 ) یک عابد پرتلاش و بلند همت عبادات خویش را آگاهانه و از روی معرفت و بصیرت انجام میدهد.مولای عابدان علی(ع) این حقیقت را بارها و با بیانهای مختلف تذکر داده اند.گاه می فرمایند:(عبادت کننده نادان،همچون حمار آسیاب است که به گرد خود می گردد و گامی به پیش نمی رود.دو رکعت نماز از شخص عالم،برتر از هفتاد رکعت نماز نادان است.زیرا عالم وقتی گرفتار فتنه شود،با علم خود از آن بیرون می آید،ولی جاهل وقتی دچار فتنه گردد،غرق شود و عمل اندک با علم زیاد بهتر از عمل بسیار با علم اندک همراه با شک و تردید می باشد.)(سفینه البحار 2 :114 )گاه نیز اعلام خطر کرده که هر کس بدون آگاهی و معرفت ،خدا را عبادت کند،از جایی که خود نمی داند سر از کفر در می آورد.(اعلام الدین: 96)مصداق بارز این حدیث در تاریخ اسلام،خوارج هستند که با آن همه عبادت،علیه امام زمان خویش قیام کردند.اگر هم جاهلی به چنین خطری دچار نشود،لااقل بهره کافی از عبادت نمی برد:عبادتی که آگاهانه نباشد،خیری در آن نیست.(تحت العقول: 204)
موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : یکشنبه ٢ خرداد ۱۳۸٩ | ۸:٢۳ ‎ب.ظ | نویسنده : محمد | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.