به بهانه ورود سرافرازانه  آزادگان دوران دفاع مقدس به میهن عزیز اسلامی

یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور

کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

در سالروز پاسداشت ورود دلباختگان حریم عشق،آسمان،بر دست و بال پرندگان وطن غزل می پاشد.

می آیند؛سرافراز و تابناک و آفتاب گردان ها،به سمت چشمانشان می چرخند.آن روز که آمدند،شانه هایشان،مجروح رنج و شقاوت بود،اما دلهای سترگشان را از آن همه نامردمی،باکی نبود که فرزندان دریا بودند و وارثان کوهستان.آمدند و گونه های خیس مادران،سرشار از لبخند شد.باد خنیاگر و سرمست،بر دف کوبید و ایران زمین،دوباره اقتدارش را به جشن نشست.

<<آب زنید راه را هین که نگار می رسد/مژده دهید باغ را بوی بهار می رسد>>

چشمان مان،چراغان آمدنی مبارک شد و دل هایمان،آینه بندان حادثه ای بزرگ و فرخنده.

از جاده های خون و آتش بازگشتند،سیاوشانی که عصمت نگاهشان،زبانزد کوچه های تاریخ بود.

بازگشتند و به جان های منتظرمان،آفتاب تعارف کردند.

آنان،مصداق روشن آیات خداوندی اند و مومن به ذات جلاله اش بودند که فرمود:<<واستقم کما امرت>>.

ایستادند،تا زمین همچنان بر مدار عشق بگردد.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : جمعه ٢٩ امرداد ۱۳۸٩ | ٧:٠٧ ‎ب.ظ | نویسنده : محمد | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.