با توجه به نزدیکی 31 شهریور و شروع هفته دفاع مقدس بر آن شدیم تا در خصوص قطعنامه 598 شورای امنیت سازمان ملل مطالبی به مختصر برای خوانندگان این وبلاگ منتشر کنیم.امیدواریم که رضایت شما جلب شود.با ادامه حمله های عراق در آغاز دهه ی سوم تیر ماه 1367 و تشدید فشار بین المللی به ایران،سلسله جلساتی در داخل کشور با هدف اتخاذ تصمیم نهایی درباره جنگ تشکیل شد.در نشست مشترک روسای سه قوه،مجلس خبرگان و شورای نگهبان شرایط سیاسی و نظامی کشور مورد بررسی قرار گرفت .امام راحل نیز در روز  پنجشنبه و جمعه،23 و 24 تیر ماه مشورت هایی را به صورت جداگانه انجام دادند؛ ولی نشست اصلی بر اساس دستور امام و با حضور چهل تن از شخصیت های مهم کشور در روز شنبه 25 تیر ماه 1367 ،تشکیل شد.امام در پیامی به این جلسه که مرحوم حاج سید احمد خمینی قرائت کردند،ضمن بیان نظرات خود،تصمیم گیری در مورد آینده ی جنگ را به جلسه واگذار کردند.بدین ترتیب،در جلسه ای که به ریاست رئیس جمهور وقت،آیت الله خامنه ای و با حضور مسئولان عالی رتبه کشور در 26 تیر ماه 1367 تشکیل شد،پایان جنگ با پذیرش قطعنامه 598 به تصویب رسید و امام راحل بر آن صحه گذاشتند و پذیرفتند که قبول قطعنامه به صلاح نظام و انقلاب است.در پی این تصمیم رئیس جمهور در 27 تیر ماه در نامه ای به دبیر کل سازمان ملل نوشتند:((ایران تصمیم گرفته است که رسماً قطعنامه 598 شورای امنیت را به خاطر اهمیتی که برای حفظ جان انسانها،برقراری عدالت و صلح و امنیت منطقه و بین المللی قائل است،بپذیرد.))بازتاب این خبر در جامعه،بسیار سنگین بود:زیرا درک و فهم چگونگی و چرایی پذیرش قطعنامه از سوی ایران،برای اغلب مردم کشورمان،بسیار مشکل،ناباورانه و غیر قابل هضم بود.فلذا امام خمینی(ره) در پیام استقامت که به مناسبت فرا رسیدن ایام حج تنظیم شده بود،توضیحاتی را در این باره فرمودند که بی شک موجب توجیه و التیام مردم،به ویژه رزمندگان اسلام شد که در غیر این صورت،امکان مهار اوضاع در داخل کشور و جبهه های جنگ بسیار دشوار می شد.امام (ره) در این پیام در مورد علت قبول قطعنامه فرمودند:((قبول قطعنامه که حقیقتاً مساله ی بسیار تلخ و ناگواری برای همه و خصوصاً برای من بود،این است که من تا چند روز قبل معتقد به همان شیوه ی دفاع و مواضع اعلام شده در جنگ بودم و مصلحت نظام و کشور و انقلاب را در اجرای آن می دیدم،ولی به واسطه ی حوادث و عواملی که از ذکر آن فعلاً خودداری می کنم و به امید خداوند در آینده روشن خواهد شد و با توجه به نظر تمامی کارشناسان سیاسی نظامی سطح بالای کشور که من به تعهد و دلسوزی و صداقت آنان اعتماد دارم،با قبول قطعنامه و آتش بس موافقت نمودم و در مقطع کنونی آن را به مصلحت انقلاب و نظام می دانم.))این موضوع ادامه دارد


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: قطعنامه 598


تاريخ : شنبه ٢٠ شهریور ۱۳۸٩ | ٧:٤٦ ‎ب.ظ | نویسنده : محمد | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.